Zasiedzenie pasa drogowego?

W polskim prawie istnieje pewna grupa nieruchomości, które z mocy ustaw zostały wyłączone z obrotu (tzw. res extra commercium). Nie jest możliwe przeniesienie własności takich nieruchomości, nie jest możliwe również ich zasiedzenie. Do kręgu tych nieruchomości wchodzą m. in. drogi publiczne i rzeki. Od jakiego momentu możemy jednak mówić o uzyskaniu przez nieruchomość przeznaczoną na drogę statusu rzeczy wyłączonej z obrotu? Odpowiedź na to pytanie może mieć zasadnicze znaczenie dla osób, które zostały pozbawione nieruchomości wywłaszczonych na cele drogowe.

Z reguły w niedługim czasie po przejęciu przez Skarb Państwa takiej nieruchomości, zostaje wprowadzona zmiana w ewidencji gruntów polegająca na sklasyfikowaniu nieruchomości jako „droga”. Niejednokrotnie jednak, ze względu na różnorakie problemy prawne lub ze względu na zmianę planów dotyczących budowy drogi, inwestycja nie jest faktycznie realizowana. W takich sytuacjach nie można uznać, iż dana nieruchomość została wyłączona z obrotu – nie przesądza bowiem o tym wpis w ewidencji gruntów, ale faktyczne istnienie na takiej nieruchomości budowli w postaci drogi. Dlatego też, w okresie, w którym budowa drogi pozostaje wyłącznie w planach i zamierzeniach inwestora, jest możliwe nabycie jej własności przez zasiedzenie.

Kolejnym problemem jest rozróżnienie drogi i pasa drogowego. Zgodnie z treścią ustawy o drogach publicznych pas drogowy to grunt, na którym została posadowiona droga, a także inne obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane m.in. z obsługą ruchu i zarządzaniem drogą (w tym także zieleń przydrożna). Z powyższego wynika, iż pas drogowy to pojęcie znacznie szersze, obejmujące składniki nie będące drogą w rozumieniu ustawy. W związku z powyższym warto zwrócić uwagę, iż w art. 2a w/w ustawy (na mocy którego rzecz ta została wyłączona z obrotu) jest mowa wyłącznie o drodze, a nie o pasie drogowym. Dlatego też można zaryzykować stwierdzenie, iż z obrotu wyłączona jest wyłącznie droga wraz z częścią pasa drogowego, na którym ta droga jest zlokalizowana, a nie cały pas drogowy.

Co prawda Sąd Najwyższy w niektórych orzeczeniach rozszerza wyłączenie z obrotu także na pozostałą część pasa drogowego, ale rozszerzenie to obejmuje wyłącznie tą część, którą stanowi funkcjonalną, techniczną i przestrzenną całość z drogą publiczną (tak SN w postanowieniu z dnia 22 maja 2014, IV CSK 556/13).

Wniosek z tego taki, iż oznaczenie działki jako „droga” nie wyklucza automatycznie możliwości jej zasiedzenia, zwrotu lub nawet nabycia.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.