Wybór drogi koniecznej cz. 2

Oprócz zasad, warunków i ograniczeń, o których wspominałem w poprzednim wpisie, Sąd w ramach orzekania o ustanowieniu służebności drogi koniecznej zobowiązany jest do zbadania, z jakiego powodu dana nieruchomość utraciła dostęp do drogi publicznej. W razie ustalenia, iż powodem powyższego była sprzedaż lub inna czynność prawna (np. darowizna, zamiana, podział działki) Sąd powinien przeprowadzić drogę konieczną po tych działkach.

Dla zobrazowania powyższego podam prosty przykład: osoba X jest właścicielem dwóch sąsiadujących ze sobą działek (A i B). Działka A przylega bezpośrednio do drogi publicznej. Aby dojechać do działki B, osoba X przejeżdża po działce A. Osoba X sprzedaje działkę A bez ustanowienia stosownej służebności drogowej. W związku z powyższym działka B nie ma już dostępu do drogi publicznej. Jeśli osoba X wystąpi do sądu o ustanowienie służebności drogi koniecznej, Sąd powinien wyznaczyć tę drogę po działce A.

Uwzględnienie tej okoliczności jest obowiązkowe, niezależnie od tego jaki okres czasu upłynął od dokonania wyżej opisanej czynności prawnej. Nawet fakt korzystania z innego, nieuregulowanego prawnie dojazdu do danej nieruchomości przez kilkanaście lat nie jest w tym przypadku wystarczającym argumentem.

Cel takiej regulacji jest dość oczywisty – chroni ona właścicieli sąsiednich nieruchomości, czyniąc jednocześnie odpowiedzialnymi za utratę dostępu do drogi publicznej strony danej czynności prawnej. W pewnych wypadkach może również zapobiegać celowym nadużyciom.

Oczywiście opisywana zasada nie ma charakteru bezwzględnego – w sytuacji kiedy inne okoliczności (np. bardzo wysokie koszty urządzenia drogi) stoją na przeszkodzie takiemu ukształtowaniu służebności, sąd może wyznaczyć szlak drożny przez inne nieruchomości.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.